Het is januari, tijd voor een column aan het adres van NiNsee. Het kenniscentrum over het slavernijverleden. Juist, slavernij. Help! De afgelopen maand was ik druk in de zorg. Bij ouderen en hulpbehoevenden zorgen dat alles er spik en span uit ziet voor de feestdagen. Een heel ander thema. Of toch niet?
“Jou man woont in Ghana en mag niet naar Nederland komen, omdat je simpelweg niet genoeg verdient. Maar meisje, je werkt heel hard en zorgt elke week voor een geweldig huis en brengt een goede sfeer met je mee. Dat zoiets nog in Nederland gebeurt vandaag de dag”, zei een 91-jarige dame vorige week tegen mij toen ze belangstelling toonde in mijn privéleven. Of de opmerking die vandaag gemaakt werd door een 15-jarige puber; “Hij woont daar, jij woont hier. Beiden werken en beiden zijn bereid te werken aan wat nodig is? Je man komt daarvandaan. Nou en? Een vriend van me komt uit Suriname. Die moeten toch gewoon hierheen kunnen komen?!” – uitleg over de wetten en regels- “Ja maar, dat is pure discriminatie!”
Heel lief bedoelt allemaal, maar zonder kennis van zaken. Daar ben ik me uiteraard heel erg van bewust. Toch heb ik een zwak voor de opmerkingen die ik krijg. Eerder deze week werd een andere dame boos om het feit dat de moderne moeder naar een kinderdagverblijf gaat met haar kind. “Sommige vrouwen hebben de bevalling nog maar net achter de rug en maken zich alweer druk om hun carrière. Dan moet de oppas of de mevrouw van de crèche vertellen hoe het eerste lachje van hun kind eruit ziet. Belachelijk! Je trouwt omdat je daarna kinderen wil, en niets anders.” Waarop ik mevrouw uitleg dat ik getrouwd ben, geen kinderen heb en een man die in het buitenland woont. “Ja, maar dat is anders. Jij bent lief. En dat je man hier niet kan zijn, ligt niet aan jou maar aan die belachelijke regering van ons. Je zou bijna denken dat we in andere tijden leven.”
Slavernij of lijfeigenschap is een vorm van onvrijwillige dienst waarin een persoon wordt behandeld als het eigendom van een ander persoon. Ik ben geen eigendom van iemand, mijn man ook niet. Maar als ik de lieve mensen waar ik nu dagelijks mee te doen heb, moet geloven is de gehele situatie niet ver van diezelfde term verwijderd. Ik kan niet doen waar mijn hart ligt, met de persoon van mijn keuze. Omdat een ander persoon/ systeem belemmeringen voor ons opwerpt. De 15- jarige puber heeft nog veel te leren. Maar één ding heeft hij wel snel begrepen. Op zijn verbaasde vraag dat ik wellicht bang kan zijn dat mijn man eerder dood gaat dan mij, kreeg hij steevast een ‘Nee’ te horen. Omdat Afrika niet dat land is wat hij op de televisie is. Het is een continent met veel landen, veel mensen en veel kennis. Gevolgd door “respect!”
A few years ago I'd have to pay someone for this information.