- Van huis uit meegekregen

Weten wie je voorouders zijn en wat zij deden. Het heeft me lage tijd bezig gehouden. Nu vind ik rust, want eindelijk weet ik WIE ik ben.

Ik weet nog goed hoe ik vorig jaar nieuwsgierig door de wandelgangen van het NiNsee liep. Kijkend naar stukken over de geschiedenis van Nederland en daarbuiten. Luisterend naar mensen die kennis hadden over hun voorouders. Bloedjaloers was ik, want ik had geen flauw idee wie mijn voorouders waren.

Uit Dagblad van het Noorden, door Anne de Vries en P.J Meertens: “De geest is gericht op nut en voordeel; dingen die niets opleveren zijn niet in tel. Wat men leest, moet waar gebeurd zijn.”

Mijn voorouders komen uit Groningen. Dat wist ik al. Maar het is veel fijner als je feitjes hebt. Feitjes als geboorteaktes en huwelijksregistraties. Tot ver voor mijn tijd. En die heb ik!

Tot 18e eeuw om precies te zijn. Mijn geschiedenis vindt zijn oorsprong in arbeidersfamilies.
De opa van mijn opa is een boerenknecht die in 1852 trouwde met een arbeidster. Mijn opa is een landarbeider. En die heeft het weer geleerd aan mijn oudste oom. Voor hij voor het werk vertrok uit Groningen, met vrouw en kinderen.

Bij mijn moeders familie leeft eenzelfde verhaal. Als beide opa en oma’s niet waren verhuisd, hadden mijn ouders op iets van 10km gewoond. Ze leerden elkaar echter kennen met een afstand van ongeveer 125km. Op een plek 1015km van huis. Vrijwillig.

‘Door arbeid is Groningerland gemaakt tot wat het nu is’
Wij hebben geen 1000en kilometers gelopen onder dwang. Of voorouders die anderen dat wel deden doen. Een pak van mijn hart. Zelf heb ik de forten van de Nederlanders gezien, in Suriname en in Ghana. Dat gaat knagen, met een oer-Hollandse achternaam die overal terug komt.

Toch is er, los gezien van mijn familie, wel een link tussen de provincie Groningen en het slavernijverleden van Nederland. Er is een kamer ‘Stad en Lande’ geweest van de West-Indische Compagnie. Oftewel: Groningen en de ommelanden hadden daar een belangrijk aandeel in. Dan wel niet in de arbeid, maar handel maakt rijk (er).

‘Zo is van kind af de eerste regel: werk! En de tweede regel: verdien! En met die twee woorden is heel veel over het Groninger volkskarakter gezegd. Niet altijd wordt het doel bereikt; vaak maar half, en vaak komt nog erger tegenwind. Maar nooit wordt het doel uit het oog verloren: werk en verdien.’ *

_________________________________________

* Geschreven door Suzanne Yakubu, in samenwerking met haar aangetrouwde achternicht Yvette Hoitink.