- Morele insubordinatie, de weg naar zelfbehoud

Wie de afgelopen dagen indachtig kennis heeft genomen van de diverse nationale en internationale nieuwsbulletins kan zich niet onttrekken aan de beelden van boze reizigers op Schiphol, van Egyptenaren  rollend over tanks en politieke veroordelingen geadresseerd aan de tot voor kort zittende president Mubarak en zijn regime. Iedereen heeft er een mening over, zo dus ook ondergetekende. 

Het verschil in benadering is, dat ik mij geenszins wens te branden, aan uitvoerige beschouwingen, politieke commentaren en van elke vorm van argumentatie ontspeende finale conclusies, over de regionale impact van deze, met recht te noemen, Egyptische revolte.
 

De reden hiervoor ligt gelegen in het feit, dat er geen politieke barometer bestaat aan de hand waarvan er op een evenwichtige en gedegen wijze,  betekenisvolle uitspraken gedaan kunnen worden over ‘the road ahead’in de regio Noord-Afrika, slechts ouderwets giswerk. Maar wat dan wel? Vertrekken vanuit het verhaal van de ‘Egyptenaren’, bestaande uit onder meer migrantengroeperingen uit verschillende Afrikaanse landen,  en hun strijd tegen de gevestigde orde, lijkt mij een goed uitgangspunt.

Door hun strijd onder woorden te brengen, deze voor zover mogelijk te voelen, vervolgens de vertaalslag  te maken naar hun ‘sense of urgency’ en daarbij tevens acht te slaan op de hiermee samenhangende verantwoordelijkheden,  leidt mijns inziens tot een beginnend perspectief met betrekking tot ‘the road ahead’, welke voor mij een synoniem is voor zelfbehoud.

Vrijheid , verantwoordelijkheid en zelfbehoud
 “We are fighting for our freedom”, stelde een Egyptische journaliste op CNN, werkzaam voor de Egyptische staatstelevisie, enkele uren nadat zij een directiebevel weigerde uit te voeren en aldus ontslag nam. Mijn reactie op deze uitspraak, luidt als volgt: “With freedom comes responsibility”. 

De reden voor deze reactie vloeit enerzijds voort uit het besef dat, de Egyptenaren terecht strijden voor gelijkwaardigheid, respect,vrijheid en zelfbehoud, maar  anderzijds ook uit de vaststelling dat het moorden, stichten van branden, aanvallen van journalisten en wat nog meer zij, geen blijk geeft van een bevolking welke zich laat leiden door een intern gedeelde drang naar zelfbehoud en het herwinnen van hun eigen identiteit.

Je hele land afbreken in een ongecontroleerde geweldsdrift,  leidt daar geenszins toe. Vechten voor vrijheid, dit altijd, belangrijk is wel dat men niet uit het oog verliest dat een revolutie zoals de Egyptische een belangrijk aangrenzend gevaar kent, te weten het gevaar voor totale anarchie en wetteloosheid, welke een uitstekende katalysator is voor doorlopend gebruik van geweld. Op langere termijn is deze handelingswijze, niet in het belang van de strijd, welke “de Egyptenaren”  voeren, namelijk de strijd voor zelfbehoud.

Morele insubordinatie
Uit oogpunt van legitieme politieke representatie, dient voorts een overheid in het algemeen en een regering in het bijzonder, steeds bij de uitvoering van haar politieke mandaat zich te laten leiden door de belangen van het volk. Verantwoordelijk regeringsbeleid heeft niet slechts een economische dimensie, maar is tevens doorvlochten van het vermogen te reflecteren op eigen handelen en nalaten en bij een onbevredigende conclusie terzake, deze op een transparante, eerlijke, rechtsgeldige en zorgvuldige manier te corrigeren.

Onder auspiciën van president Mubarak, een eenmansfractie met een overweldigende  autoritaire status, was hier absoluut geen sprake van.  Ondanks de enorme groei van de Egyptische economie in de afgelopen 30 jaar, toe te schrijven aan het totalitair-pragmatisch regime van president Mubarak, heeft de groei slechts geleid tot categorale welvaart, meer precies welvaart voor de Egyptische elilte en niet tot algehele welvaart en welzijn onder de ‘normale’ Egyptische bevolking.

Het is duidelijk dat de Egyptische revolte haar grondslag kent in een klassieke klassenstrijd, tussen onderklasse en ‘gezalfde’ klasse, waarbij onder meer economische verrijking, corruptie, vernedering, institutionele uitbuiting, de feiten zijn op grond waarvan de Egyptische bevolking in de straten van Caïro en door het gehele land, het zittend regime dagvaardt.

Als de wetten, regelgevingen en gebruiken van een land, slechts lippendienst bewijzen aan  een selecte groep inwoners van dat land  en tevens tot vernietiging van het economische, politieke en humane bestaansrecht van de rest leidt, dan is de enige reactie met het oog op zelfbehoud, morele insubordinatie.  Na 30 jaar behandeld te zijn als horigen, dient zelfbehoud het hoogste doel te zijn, daar er in de regio, meerdere kapers op de kust liggen.

 

Broeders, ik saluut u!

- R.U.A. Helberg,  Amsterdam  15  februari 2011