- Inlevingsvermogen is de toverspreuk

Ik was laatst bij het GVB informatie punt Amsterdam Centraal. Daar zaten drie oudere dames samen op een bankje. Eén was van Marokkaanse afkomst, de ander van Chinese afkomst en de derde van Surinaamse afkomst.

Terwijl die dames daar zo zaten liep er een vrolijk tweejarig meisje heen en weer te huppelen al zingend zwaaiend met haar snoepzakje. Wat mij opviel was dat zij zeer vrolijk en open, keer op keer contact zocht met de drie dames...

De Chinese dame deed alles in haar macht om het meisje te negeren en hield dan ook stug vast aan de “jij bent lucht behandeling” in de hoop dat het meisje zou afdruipen.

De Surinaamse dame had een hele andere methode. Zij maakte een zware tjoeri en zei op neerbuigende gebiedende toon “uhhh meisje kijk uit hoor met die zak snoep van je voordat je het in me gezicht zwaait!”

De Marokkaanse dame daarintegen was begripvol, zoals de meeste vrouwen van die leeftijd en zei op een liefkozende toon terwijl ze een beetje opschoof: “Hallo kleintje, wil je naast mij zitten? Kom maar!”

Al kijkende naar dit hele tafereel, vroeg ik aan de moeder van het meisje hoe oud ze was en of het meisje dat bij hen hoorde haar zusje was.De moeder beaamde het en zei dat ze zelfs tweeling zijn.

Nu vraag ik mij af als volwassen vrouw en moeder van vijf kinderen of deze behandeling naar een onschuldig kind zomaar mag en kan, het antwoord is natuurlijk ‘nee!’ Maar weet je wat het is!?! Het gebeurt elke dag. Elke dag worden er kinderen als vuil behandeld, als tweede- en derderangs burgers en weet je waarom? Omdat wij erbij staan en kijken ernaar.

In de jaren ’50 waren het de ‘enge’ Molukkers, in de jaren '60 en '70 de 'vuile' Surinamers en daarna de 'domme' Antillianen en nu worden massaal de Marokkanen uit gemaakt voor waardeloos en wraakzuchtige volk.

Niemand had ooit oog voor die Marokkanen die hier ooit kwamen als gastarbeiders. Nee, toen was het handig! Laat zij maar de troep opruimen en het maakte niemand geen moer uit of ze in hun land van herkomst hoogopgeleide mensen waren.

Zo ook kon het niemand schelen hoe de Surinamers, Antillianen en Afrikanen hier kwamen en velen van zich dag en nacht moesten bewijzen eer dat ze überhaupt met hun eigen echte leven konden beginnen. Met eigen echte leven bedoel ik, werk doen dat je een ‘boost’ geeft en je stimuleert om elke dag meer uit je zelf te willen halen, een liefdevolle relatie opbouwen en aan een gezin te beginnen.

Met dit stuk heb ik getracht het dichter bij huis te nemen om zo duidelijk te maken dat etiquetten plakken op mensen iets wereldwijds is en dat wij allen onderdeel zijn van de nog lang niet opgeloste puzzel. Wij maken ons allemaal dagelijks schuldig aan stigmatisering en vooroordelen van anderen, ik ook.

Wat ik met mijn vorige column "veel meer dan piet alleen" en dit vervolg wil zeggen is: “Kijk in de spiegel en vraag je af: Wie ben ik, wat kan ik en voor wat en met wie wil ik mijn talenten in zetten om een verschil te maken?” We mogen dankbaar zijn voor alles wat we tot nu toe bereikt hebben, maar het is hoog tijd dat we ons weer herinneren dat we nog veel meer moois kunnen creëren als we eenheid kunnen vormen met elkaar.

Ik zou heel graag even terug willen komen op de bevolkingsgroep die het in mijn ogen het zwaarst te verduren heeft momenteel: de Moslims. Hier in Nederland zijn dat voornamelijk de Marokkaanse jongeren. Ik zie het zo. Als er maar lang genoeg tegen je wordt aan geschopt, gespuugd en alles waar jij in geloofd wordt belachelijk gemaakt en zonder respect behandeld en er wordt tegen je gezegd: “Jouw plek is daar, niet bij ons, zit daar, in die vieze hoek op die vieze stoel!” Wat denk je dat er dan met iemand gebeurd?

Uit ervaring weet ik dat je op een gegeven moment moe bent, dat is niet meer dan menselijk. Moe om het tegendeel te willen bewijzen, moe van het verdedigen, moe van het bewijzen dat je alles net zo goed kan als elke andere Nederlander, verdrietig, boos en teleurgesteld zijn er een aantal gaan zitten op die plek die wij als land voor hen hebben neergezet.

Er zijn er velen die nog elke dag vechten en zelfs die zijn gaan zitten, strijden op hun eigen manier voort! Hier in Amsterdam voor de beurs van Berlage  ben ik tot nu toe één van de mooiste teksten tegen gekomen met betrekking tot Occupy 99%. De tekst luidt als volgt: “Wat wij willen is een beetje meer inlevingsvermogen in een ander!!!” En is dat niet waar het allemaal om draait?

Het gebrek aan inlevingsvermogen. Dat zag je namelijk ook tijdens de trans atlantische slavernij en in de koloniale samenleving erna. Toen waren het de zwarten die op de ‘vieze stoel’ moesten zitten en helaas vaak nog steeds, maar de moslims krijgen die stoel nu net wat vaker aangereikt.

Heb je inlevingsvermogen, dan snap je waarom bepaalde mensen hun tradities willen nastreven en snap je waarom het voor anderen een doorn in het oog is. Dan ga je niet lopen zeuren als iemand een bepaald t-shirt draagt, klompen of een hoofddoek. Mooier kan ik het niet afsluiten behalve door te zeggen dat ik mij daar volledig bij aansluit en dat Occupy daar groot geschreven op hun spandoeken één van de sleutels voor een liefdevollere en respectvolle wereld hebben weten weer te geven!