- Eén Afrikaans land tegelijk, alsjeblieft...

Het valt me zwaar om dit stuk te schrijven en het is waarschijnlijk daarom dat ik even op me heb laten wachten. Ik zou heel graag willen schrijven over de pracht en goedheid van de mensheid maar deze keer kies ik ervoor om te schrijven over iets wat mij momenteel heel er bezig houdt en slapeloze nachten bezorgd. Dit heeft alles te maken met wat er nu gebeurt in mijn vaders geboorteland, Ivoorkust.

Het is ongeloofelijk hoe krachtig de media is en als zij de aandacht ergens op richten bijna iedereen en alles gewillig die kant op kijkt en de rest van de wereld schijnt te vergeten. De wereld heeft maar tijd voor één Afrikaans land per keer, in dit geval Libië en de bijna tekenfilmfiguurachtige Kaddafi.

Het is niet te geloven wat er daar gebeurt. Hoe deze man ervoor kiest in het nieuws te verschijnen is bijna nog ongelofelijker. Het is mensonterend en zeer pijnlijk dat dit soort figuren zoveel leed onder de mensheid en het land kunnen brengen.

Tegelijkertijd gaat mijn aandacht uit naar Ivoorkust en het feit hoe mijn mensen daar aan het lijden zijn: 

Maar daar heeft de rest van de wereld nu even geen tijd voor want te veel nieuws over wat er in de wereld in dit geval het continent Afrika gebeurt, gaat de kijkers vervelen.

We kijken veel liever naar shownieuws en de nieuwe vlam van Tatjana of Take me out. Want daar zit echte emotie en diepgang in volgens de dominerende media.

Ik maak me zorgen om mijn familie in Ivoorkust en het feit dat alle banken dicht zijn. Ik kan niet eens geld sturen, zodat ze tenminste kunnen voorzien in de eerste levensbehoeftes. Simpele dingen, zoals rijst en medicijnen die mijn vader heel hard nodig heeft.

Ik maak me zorgen om de mensen in Libië en hoop dat Kaddafi snel het licht zal zien en begrijpt dat zijn beste tijd is geweest.

Maak ik me druk of boeit het me met alle respect wie Tatjana's nieuwe lover zal zijn? Of wie de volgende enigszins wanhopige kandidaat is bij het programma Take me out? Nou nee.

Toch vraag ik me af en ik blijf het me afvragen waarom we genoegen nemen met hetgeen ons dagelijks wordt voorschoteld op onze televisies.

Of is het gewoon een kwestie van radicaal de tv de deur uit? Iets waar ik overigens niet vies van ben! Ik vind het alleen zo radicaal en het getuigt voor mij van weinig hoop voor de Nederlandse tv zenders en daarmee de bevolking, die schijnbaar de rotzooi die we voorgeschoteld krijgen tot zich neemt als een overheerlijke chocoladetaart.